Minnebrand 6

Geregeld droom ik dat mijn poëzie in dialoog treedt met uw muziek en dat we daar dan samen zorgeloos op dansen. ‘T is geen dans van langdurig geluk, maar het zijn wel de bewegingen van een troosteloos snikkende melancholie. Niet wetende wie eerst te troosten, terwijl we met onze voeten in het nat van onze …

Advertenties

De deconstructie

De torens van ons paleis doorkliefden iedere dag de wolken en trokken zich niets aan van de regen. Zachte druppels van verdriet dropen langs de ramen terwijl wij schuil gingen achter de muren van onze liefde. Geen zonnestraal kon onze burcht verwarmen, maar wij verwarmden ons aan elkaar. Totdat de regen de voegen van onze …

MINNEBRAND 5

De straten zijn gevuld met niets dan vergankelijke gezichten, maar het reliëf van jouw huid, de kleine bewegingen van je vingers en de glans in jouw ogen is anders. Alsof jij het bent die de sterren aan de hemel zette. Alsof jouw bestaan hier op aarde niet in vergankelijkheid zal versmachten.

Hoe Artefact het glazen plafond van de artificiële kunst weet te doorbreken

Het jaarlijkse kunstenfestival Artefact begeeft zich in 2018 op uiterst actueel grondgebied en vraagt zich af hoe de mens zijn plaats inneemt op deze zeldzame aarde. This rare eath is een tentoonstelling die kunst thematisch centreert rond datgene wat zich onder onze voeten bevindt. Hoe wij ons iedere dag meer integreren op deze aldoor veranderende …

MINNEBRAND 4

Ik leg me naast je en druk mijn lippen op de jouwe als een stempel die het ons verzegelen kan. Op deze manier bestempel ik jouw hele lichaam zodat er geen twijfel meer mogelijk is. Het is jij en ik en ik en jij, voor mij is er niets anders meer dan wij. VERZOEK: Wees …

Een ode aan de eenvoud

Graag zou ik een ode brengen aan de eenvoud, aan het net niet te veel, maar zeker ook niet te weinig, aan de harmonie en aan het status-quo, aan het Zwitserland kunnen zijn tijdens een wereldoorlog. Als we ieder afzonderlijk al even kijken in onze privésfeer, dan zullen we snel merken dat we veel te …

MINNEBRAND 3

Jij mag ze tellen, de sproeten op mijn neus, mijn schouders, mijn handen, en je mag met jouw vingers denkbeeldige lijntjes trekken zodat je ze verbindt en er zo figuurtjes ontstaan die voor altijd zullen tintelen op mijn huid.

MINNEBRAND 2

Ik huilde Dikke warme tranen ontvluchtte mijn ogen en namen een sprong in het diepe Niet omdat ik een gebrek aan begeerte voelde Niet omdat ik geen vat meer kreeg op de Rationele werkelijkheid Niet omdat de nacht de dag had weggeschoven En al zeker niet omdat ik me eenzaam voelde Ik huilde omdat ik …

“Op een dag zal ik weg zijn en wat dan?”

Een ode aan Jotie Jotie Adriaan T'Hooft, de dichter die elk melancholische puberhart sneller doet slaan, is ook in mijn boekenkast vast benoemd als een onvervangbaar icoon. Zijn gedichten werden geboren voor de dood en geven mondigheid aan datgene waar zo velen stil van worden. "Ge zijt niet alleen.", fluisteren zijn woorden, terwijl ik als puistenkop …