Een ode aan de eenvoud

Graag zou ik een ode brengen aan de eenvoud, aan het net niet te veel, maar zeker ook niet te weinig, aan de harmonie en aan het status-quo, aan het Zwitserland kunnen zijn tijdens een wereldoorlog. Als we ieder afzonderlijk al even kijken in onze privésfeer, dan zullen we snel merken dat we veel te snel te veel willen. Dit is niet veroorzaakt door een narcistische en vraatzuchtige persoonlijkheid, maar wel door een vraatzuchtig geworden samenleving. We leven alsof we al hebben toegegeven dat elke dag wel eens onomkeerbaar de laatste zou kunnen zijn. Daarbij vergeten we dat de hedendaagse wereld niet ontstond in één dag en dat deze al zeker niet in één enkel ogenblik het licht zal doven. Door een sluier van onwetendheid te werpen over onze collectieve schuldgevoelens worden de problemen achter de hang naar overmaat in de doofpot gestoken. De evolutie heeft nu de vraag gesteld naar een revolutie. Een revolte die overmaat en ondermaat afzweert en het leven bekijkt vanuit een redelijk standpunt. We hebben nood aan een samenleving die zichzelf eindelijk in een moreel daglicht durft te plaatsen en de vraag durft te stellen naar verantwoording. Is het verantwoord om te leven zonder na te denken over de gevolgen voor toekomstige generaties? Is het verantwoord een schoonheidsideaal te creëren waar alleen Ken en Barbie aan voldoen? Is het gepermitteerd ons geluk achter slot en grendel te steken en ‘open happiness’ enkel toe te laten wanneer we ons tegoed doen aan een Coca-cola? Neen, dat is het niet. Het is daarentegen wel een applaus waardig wanneer de mensheid tot het inzicht komt dat wij het zijn die het bestaande wereldbeeld creëren.

Een samenleving die bestuurd wordt vanuit genotsbejag als enige grote streefdoel dreigt weg te zinken in een golf van overconsumptie en misbruik van gebruik. Het knelpunt van onze hedendaagse ommegang met de wereld ontstond door de verspreiding van het idee dat de mens gebruik moet maken van iedere mogelijkheid tot zelfontplooiing. Instagram, Facebook en Twitter die ons elke dag vertellen dat we zelf verantwoordelijk zijn voor ons eigen geluk werken daar gretig aan mee. Elk sociaal platform wordt overwoekerd door een – bijna spirituele – hang naar self-love en me-time, maar oh-wee als je een foto vergeet te nemen van je duizendste chai latte of een inspirational quote vergeet te posten wanneer je jouw yogamatje weer eens boven haalt. Deze nieuwe internetcultuur rijst als een nieuwe godsdienst torenhoog boven onze gevestigde waarden en normen uit en inspireert zijn volgelingen om een nieuwe levenswijze te installeren. Een levenswijze die geworteld is in een nefast kapitalisme, een verziekte consumptiemaatschappij en boven alles een ongezond zelfbeeld. Terwijl u en ik verder leven in een honingzoete droom van onoverwinnelijkheid, geven onze aarde, ons lichaam en onze maatschappelijke structuren zichzelf langzaamaan gewonnen. Blind zijn wij voor elk symptoom, terwijl u en ik er iedere dag met onze voeten recht instaan. De oplossing is echter simpel. Zo simpel dat ik grinnik bij de gedachte dat de eenvoud er tegenwoordig maar verlaten bij ligt. Als in een helse touwtrekwedstrijd redetwisten overvloed en ondermaat met elkaar om de vestiging van een nieuwe wereldvisie, maar ik hoop dat we weldra zullen zien dat ze allebei aan het kortste eind trekken. De twist die hier is ontstaan met twee radicale posities als tegenstanders kadert in een veel groter debat rond globalisatie en massaproductie. Kleinere bedrijven willen het moederbedrijf laten uitgroeien over de hele wereld om zo snel mogelijk een zo groot mogelijke groep mensen te bereiken. Deze internationale beweging sluit nauwgezet aan bij het kapitalisme en de mens als consumerend wezen. We leven niet langer in een samenleving die gebruikt, maar wel in een samenleving die verbruikt. De markt wil aan de immense vraag beantwoorden door een zo groot mogelijk aanbod in de rekken te krijgen. Door de nieuwe manier waarop we omgaan met de middelen die de aarde ons aanbiedt is de mensheid verlamd geraakt. We zijn niet langer sensibel voor het grotere achterliggende probleem omdat de bal toch al aan het rollen is gegaan en we daardoor in het leven staan met een “er is toch niets meer aan te doen”-mentaliteit. Waarom zouden we de gematigdheid niet adoreren? Waarom zouden we uit gemakzucht doen alsof het toch al te laat is? Waarom zouden we alleen voor onszelf in het hier en nu leven? De ogen moeten geopend worden voor een wereld zonder manipulatieve werking, een wereld die ons eraan herinnerd dat geluk niet voortkomt uit een overvloedige nederzetting, maar wel uit een overvloedige onderneming richting het goede. Er is dringend nood aan een focusverschuiving van het centrale ‘ik’ naar een meer sociaal ageren. Doe niets wat een ander, de wereld en je lichaam niet graag heeft en leef niet alleen voor jezelf. Leef voor het leven dat over duizenden jaren nog even mooi moet zijn. Leef voor de kinderen van de kinderen van jouw kinderen. Leef voor de vissen in de zee en de bomen op het land en weet dat je daardoor ook voor jezelf leeft. De problematiek die ik hier aanhaal werd door duizenden mensen over heel de wereld al opgemerkt, maar nooit werden krachten gebundeld tot één massief front, alleen zo kan een omwenteling in ons tegenwoordige wereldbeeld verwezenlijkt worden. Ik besef ook wel dat mijn eigen woorden wankelen op de rand van een utopische valkuil, maar zolang ik kan dromen van een wereld in harmonie ben ik nog niet bereid om mezelf te storten in een afgrond van verdoken fatalisme. Ik hoop dus vurig dat u mee droomt en dat u zich niet blindelings stort in de vrije val van onze generatie. Gesp jezelf vast aan de zuilen van een wereldbeeld vol world-love en we-time.

 

Ps. Salvador Dali over de relativiteit van tijd in ‘The Persistance of Memory (Soft Watches)’

Advertenties

3 Replies to “Een ode aan de eenvoud”

  1. L’enfer, c’est les autres

    we zijn al lang met te veel
    en we eisen allemaal
    in ‘t eindigend verhaal
    pijnlijk meer dan ons deel

    Jouw prachtige lijnen
    zijn
    het doet me pijn
    parels voor de zwijnen.

    Toch hoop ik waar en gewis
    dat ik me schromelijk vergis. 🙂
    Lenjef

    Liked by 1 persoon

  2. Je hebt het prachtig verwoord, dit stuk zou moeten worden voorgelezen voor de plenaire vergadering van de VN.
    In deze wereld die is vergeven van tomeloze consumptiedrang, ongeremde bio industrie, wapenwedlopen, uitputting van grondstoffen (etc, etc) en waar eigenbelang en egoïsme hoogtij vieren, zijn mensen zoals jij helaas een roepende in de woestijn.
    Ik luister naar je, nee, roep zelfs met je mee. Maar ik vrees dat we niet gehoord zullen worden. Ik vrees dat het tij onomkeerbaar is. En noem me geen fatatlist, maar zeg realist tegen mij.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s