De deconstructie

De torens van ons paleis doorkliefden iedere dag de wolken en trokken zich niets aan van de regen. Zachte druppels van verdriet dropen langs de ramen terwijl wij schuil gingen achter de muren van onze liefde. Geen zonnestraal kon onze burcht verwarmen, maar wij verwarmden ons aan elkaar. Totdat de regen de voegen van onze torenhoge muren deed veranderen in spons. Terwijl je steen na steen ons paleis weer tot een ruïne zag vergaan, probeerde ik mezelf dieper in de warme plooien van uw huid te nestelen.

Vergaan.
Ver gaan, ja. Voor jou wou ik helemaal vergaan.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s