Minnebrand 6

Geregeld droom ik dat mijn poëzie in dialoog treedt met uw muziek en dat we daar dan samen zorgeloos op dansen.
‘T is geen dans van langdurig geluk, maar het zijn wel de bewegingen van een troosteloos snikkende melancholie. Niet wetende wie eerst te troosten, terwijl we met onze voeten in het nat van onze tranen staan.
We proberen wel te luisteren, maar we zijn elkaar niet en niet ben ik nu mezelf, noch zijn wij. Maar de tijd is er wel, die zal er altijd zijn en samen met haar tellen wij af naar de vreugde.
En wanneer het huilen van onze ogen het water tot aan onze lippen doet stromen, zullen wij de vreugde niet meer vinden in het dromen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s